I don't like this law about human relationships that says they all get f*cked up in the end

Είναι τρομακτικό το πώς αλλάζει ο θίασος που πρωταγωνιστεί στην πραγματικότητα μας. Κόσμος που έρχεται, κόσμος που φεύγει, κόσμος που παύει να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο, κόσμος που αναλαμβάνει ξαφνικά ρόλο κομπάρσου, κόσμος που κάνει πετυχημένες εμφανίσεις guest star, κόσμος που σε αλλάζει, κόσμος που αλλάζει ο ίδιος, κόσμος που σε εμπνεύει, κόσμος και κόσμος και κόσμος και κοσμάκης.

Δηλαδή όσο η γη γυρίζει, ο κόσμος θα "βρωμίζει" και ως εκδίκηση, το σύμπαν του Κοέλιο θα σου ανταποδίδει με διάφορους τρόπους και φυσικά με εξαιρετικά μεγαλοπρεπείς καταστάσεις όσα έχεις κάνει εναντίον του;

Δεν ξέρω ποιο θα ήταν χειρότερο. Να έχουμε μείνει όπως όταν ήμασταν στα 18 και στη φάση ή να έχουμε μεγαλώσει και τραβήξει ο καθένας τον δρόμο του χωρίς γυρισμό. Όταν κάνεις δέκα βήματα μπροστά, ξεχνάς να κάνεις το απαραίτητο βήμα προς τα πίσω; Ζώον, αυτό το πίσω ήταν που έφτιαξε το μπροστά.

Μα η εξέλιξη είναι απαραίτητη. Μα δεν είσαι εδώ για να το μοιραστώ μαζί σου. Μα όταν βρεθήκαμε ξέχασα να στο πω. Μα όταν μιλήσαμε στο τηλέφωνο δεν ήθελα να στο πω. Μα αυτή την περιόδο είμαι στον κόσμο μου. Μα είναι μερικά πράγματα που επιλέγω να κρατήσω μόνο για μένα. Μα είναι άλλα που ντρέπομαι να τα μοιραστώ. Μα καλά τώρα με θυμήθηκες;

Οι ανθρώπινες σχέσεις. Σταμάτα να προσπαθείς για αυτές που δεν τραβάνε από την αρχή και καταπιάσου με αυτές που τραβούσανε από την αρχή.

Θυμάσαι εκείνο το καλοκαίρι στην Ικαρία μετά το πανηγύρι; 8 χαρούμενα άτομα στοιβαγμένα στο τζιπ της Ελένης.

Θυμάσαι εκείνο το πασχαλινό απόγευμα στο σπίτι της Νατάσας μετά τις αποκαλύψεις; 8 προβληματισμένα άτομα αραδιασμένα σε δυο καναπέδες.

Αυτό. Όταν και στο μέτρο του εφικτού πλέον.

Υ.Γ. Α ξέχασα να σας πω, ότι έχω και μια γειτόνισσα που είναι λίγο κάπως. Είναι γύρω στα 65 και όποτε την βλέπω κλαίει και μου μιλάει για τότε που πέθανε το σκυλάκι της στην αγκαλιά της από πνευμονικό οίδημα. Νιώθει τύψεις που δεν το κατάλαβε νωρίτερα ώστε να το σώσει. Της είπα ότι δεν πρέπει να νιώθει τύψεις γιατί ήταν κάτι εντελώς απρόβλεπτο και να πάρει άλλο σκυλάκι αλλά να μην του δώσει το ίδιο όνομα. Καλά δεν έκανα;

Urban trumpet goes to camp!

Μου είχε λείψει το toothpasteremains. Το επισκέφτηκα ξανά προχτές μετά από πολύ καιρό και μύριζε λεβάντα με λεμόνι. Αχχχχχχχχχχχχ! Εισπνοή, εκπνοή!

Για την συνέχεια της ιστορίας αναφέρω ότι η αστική τρομπέτα πάει κατασκήνωση σε αυτές που ομαδάρχης είναι ο Έρνεστ. 

Γούχουυυυυυ! Κατασκήνωση, παιδάκια, μπάνια, μπουγέλα, οδοντόκρεμα στα παπούτσια, πίτσα στο επισκεπτήριο, καπέλα BOSS και SMILE, κουτσομπολιό για τoν ομαδάρχη, θεωρίες συνωμοσίας για την ξινή στο διπλανό κρεβάτι! Ναι, ναι, ναι!

This is not an ordinary post. Θα ήθελε να το σκεφτείς σαν αυτές τις ζωγραφιές στο δημοτικό. Σπίτι - τετράγωνο, λάμπα στρόγγυλη κρεμασμένη στη μέση, κορίτσι και αγόρι - γραμμικό, πουλάκια - σε σχήμα m και λουλούδια -σε σχήμα v με δυο "ο" σε κάθε κοτσάνι. (Αν καταλάβεις τι έννοω, σφύριξε). 

Επίσης, θα ήθελε να το τραγουδήσεις όπως το τραγούδι ΤΣΑΙ που γράφτηκε πέρσι αλλά δεν βρήκε ποτέ τον δρόμο για την ακουστική κιθάρα που του άξιζε.

ΤΟ ΤΣΑΙ

Δώσε μου ένα φακελάκι τσάι

Γιατί έχω μόνο χύμα

Πιες λίγο τσάι γιατί έχεις ακούσει πολύ Mogwai

Αρκέστηκες χτες στα μπίρι μπίρι

Και τώρα η φωνή σου δεν κάνει τρεχαντήρι

Άσε με να σου δείξω πως φτιάχνεται το τσάι

Άσε με να σου πω πόσο πολύ σε αγαπώ

Δεν με παρατάς λέω εγώ και άσε με να κάνω το τσάι όπως θέλω εγώ

Είμαι άνθρωπος που στις σχέσεις του δεν είναι στα χάι

Θα ήθελα να είμαι ηθοποιός χωρίς φως

Θα ήθελα να είσαι λιγότερο στραβός

Κουβέντα να βγάζεις στο δευτερόλεπτο και χωρίς να το περιμένω

Μα μη με ζαλίζεις γιατί έτσι είμαι εγώ            

Άσε με να σου δείξω πως φτιάχνεται το τσάι

Άσε με να σου πω πόσο πολύ σε αγαπώ

Δεν με παρατάς λέω εγώ και άσε με να κάνω το τσάι όπως θέλω εγώ

Είμαι άνθρωπος που στις σχέσεις του δεν είναι στα χάι

Δώσε μου ένα φακελάκι τσάι

Γιατί έχω μόνο χύμα

Δώσε μου ένα φιλί

Για να μου γλυκάνεις τη φωνή

Υ.Γ. ζέστη, σκάσαμε.