Και ήρθε και αυτό το καλοκαίρι, και διακοπές πήγαμε, και παγωτά φάγαμε, και ντόνατ μπουκώσαμε, και τα φορέματά μας βάλαμε, και τις κορδελίτσες λανσάραμε, και μπύρες ήπιαμε, και τη θάλασσα χαρήκαμε, και καθαρό αέρα αναπνεύσαμε, και την ψυχική μας ηρεμία βρήκαμε προς το τέλος Αυγούστου – για πόσο δεν ξέρω αλλά μέχρι τώρα δε δείχνει να φτουράει. Καλά πάμε.
Και μετά τι; Ε μετά μπήκε ο Σεπτέμβρης και τα χάλασε όλα σου λέει. Ε όχι ακόμα τουλάχιστον.
Δεν ξέρω τι θα έκανα χωρίς αυτούς. Όταν είμαστε μαζί σιχαίνομαι τη χιλιομετρική απόσταση που μας χωρίζει. Όταν είμαστε μαζί, μου αρέσει που έχουν πάντα καρπούζι στο ψυγείο. Όταν είμαστε μαζί, θα τους υποσχεθώ ότι θα μάθω να οδηγώ. Όταν είμαστε μαζί, ξέρω ότι είναι πάντα εκεί.
Δεν ξέρω τι θα έκανα χωρίς αυτές. Όταν είμαστε μαζί, θα κατακτήσουμε όλο το κόσμο. Όταν είμαστε μαζί, θα τις αφήσω να κοιμηθούν μαζί μου - χωρίς πολλές αγκαλιές – ανωμαλάρες. Όταν είμαστε μαζί, θα τις αφήσω να μπουν στον υπολογιστή μου. Όταν είμαστε μαζί, θα τις ζουμπήξω την τελευταία ζουμπηξιά του κέτσαπ.
Ξέρω τι θα έκανα χωρίς αυτόν. Όταν είμαστε μαζί, θα ήθελα να βρίσκεται αλλού. Όταν είμαστε μαζί, θα ήθελα να είναι κάποιος άλλος. Όταν είμαστε μαζί, θα ήθελα να βρίσκομαι στο κάπου αλλού με τον κάποιον άλλο.
Όλα αυτά τόσο απλά και κακογραμμένα.
Αλάτι. Σε αγαπώ σαν το αλάτι.
