Xmas..somebody to love

Καταλαβαίνεις ότι έχουν έρθει οι γιορτές όταν:

1.   1. Αρχίζουν οι διαφημίσεις της Hasbro στην τηλεόραση για τα παιχνίδια (λάμπι πρετσιόζι)

2.   Ξεκινούν συζητήσεις τύπου “τι θα κάνεις τις γιορτές” και συνεχίζουν με  απαντήσεις τύπου “εδώ θα είμαι μωρέ”

3.  Κάνεις πρόγραμμα και μοιράζεσαι με οικογένεια και φίλους δρομολόγια σε αεροδρόμια και κτελ (τα τρένα κομμένα φέτος λόγω των απεργιών) για να μαζέψεις όλους τους αλλοπαρμένους

4.  Ρωτάς ξανά και ξανά τα ίδια πράγματα ..“πότε είπαμε έρχεται η δις Κικιρίκου;….α ναι! Ο Σκύλος που Γαγβίζει και σίγουρα δεν Δαγκώνει; α…ναι

5.  Έρχεται η ώρα να ψήσεις και να διακοσμήσεις αμερικάνικα, χριστουγεννιάτικα, πολύχρωμα κουλουράκια

6.  Προσλαμβάνεσαι για να καθαρίσεις όλα σου τα σπίτια: πατρικά, εξοχικά, ενοικιαζόμενα

7.  Προγραμματίζεις τις διανυκτερεύσεις φίλων στο σπίτι σου. Έχουμε και λέμε, Παρασκευή με Δευτέρα ο Πίκος Απίκος, Τρίτη με Σάββατο η Τέτα η Κοκέτα, ωχ Τρίτη έρχεται και ο Μπράιaν Ανταμς, πως θα χωρέσουμε όλοι μαζί;

8.  Σε προσεγγίζουν με υστερόβουλες ιδέες περί  διοργάνωσης γιορτινού πάρτι στο σπίτι σου και περνάς στην αντεπίθεση..“πάνω από το πτώμα μου” ή για να το ευχαριστηθείς περισσότερο “over my dead f_ckin body"

9.  Προσπαθείς να θυμηθείς πως γιόρτασες πέρυσι (ναι ρε φίλε, τι κάναμε πέρσι, πού είχαμε βγει;)

10. Θυμάσαι τα περσινά λαμπάκια που διακοσμούσαν το χριστουγεννιάτικο δέντρο και τα οποία είχες χώσει στο πατάρι; Ε, φέτος δεν ανάβουν, κάηκαν (κινέζικα θα ήταν)

11. Ξαφνικά, όλες οι φίλες σου έχουν υποχρεώσεις στις μαμάδες τους και εξαφανίζονται. Μελομακάρονα, κουραμπιέδες,κανταΐφια

      12. Πέφτει στο τραπέζι το θέμα των ημερών “τι θα κάνουμε την Πρωτοχρονιά”

13. Μπαίνεις σε mood to love…γιατί όλες τις υπόλοιπες μέρες δεν μπορείς να πράξεις αναλόγως. Πρέπει να έχεις το περιβόητο πνεύμα των Χριστουγέννων να στο θυμήσει.

        Γενικά, να αγαπάς. Πολύ να αγαπάς τους ανθρώπους! Να αφήνεις τον καιρό να περάσει, να σε σημαδέψει και καρτερικά να επουλώσει τις πληγές σου ώστε να μην περιμένεις το περιβόητο πνεύμα του Πάσχα να σου θυμήσει ότι πρέπει να μπεις  και σε mood to forgive..

"Ρε, δεν υπάρχει σου λέω"

(Μια διαφορετική θεώρηση της έκφρασης "Δεν Yπάρχει".)


Μια τυπική λίστα με μέρη που έχεις επισκεφτεί θα μπορούσε να περιέχει: 

1.  Λονδίνο
2.  Αμστερνταμ
3.  Νέα Υόρκη
4.  Παρίσι
5.  _____

Μια άλλη λίστα με μέρη που έχεις επισκεφτεί θα μπορούσε να περιέχει:

1. Schiphol Airport, Amsterdam

2. Heathrow Airport, London
3. Macy's, New York 

Places vs Non-Places. Η σύγχρονη μάχη μεταξύ "what is defined by itself" και "what is defined by us".

Bad Karma is gonna get you

Πολύ γκρίνια έπεσε τελευταία και δεν είναι καλό για το κάρμα. Θα προσπαθήσω να το κάψω γράφοντας κανα δυο πραγματάκια για τούτο. 

Ναι, πιστεύω ότι μερικά πράγματα σου γυρνάνε μπούμερανγκ ναούμ.

1. Ορισμένες λέξεις που παραπέμπουν σε δυσάρεστα πράγματα. Δεν μπορώ ούτε να τις γράψω αλλά ούτε και να τις πω. Θα αναφερθώ επιλεκτικά σε μερικές και θα παίξουμε κρεμάλα. 

α. Ψηλό Δέντρο 

Κ _ π _ _ _ σ σ _ 

β. Χρώμα 

Μ _ _ 

γ. Κοινωνικό συμβόλαιο 

Σ τ _ ψ _ 

2. Οι τρεις ή και περισσότερες τελίτσες στο τέλος κάθε πρότασης ή λέξης προσδίδουν μια διφορούμενη μελαγχολία. 

Καλά είμαι μωρέ........ 

Θα το ήθελα πολύ..... 

Να ‘σαι καλά...... 

Τι κρίμα.... 

3. Λόγια τύπου: 

• Τι καλά να ήσουν εδώ (ok, αν αυτό συνοδεύεται και με τελίτσες τότε διπλό μπόνους κακού κάρματος, κερδίζεις έξτρα ζωούλα και αντί να παίζεις στις πίστες της Mario Land, καταλήγεις σε αυτές της Wario Land).
• Θέλω να σε δω 
• Μου λείπεις 
• Δεν ξέρω τι μου φταίει 
• Θα ήθελα να μιλήσουμε 
• Με στεναχώρησες 

4. Αντικείμενα από ανθρώπους με τους οποίους έχεις πλακωθεί στο ξύλο κυριολεκτικά και μεταφορικά. Πλέον δεν ανταλάσσετε καλημέρες αλλά πεζοδρόμια. 

Διάβασε και το βιβλίο του Marcel Mauss,“The Gift” (1922), αν δεν με πιστεύεις. Τα πράγματα/δώρα διατηρούν την ενέργεια των ανθρώπων που στα χαρίζουν**. Ξουτ από δω και ακόμα παραπέρα. 

5. Oρισμένα τραγούδια που παραπέμπουν εκεί που ξέρεις. Ναι, ναι, εκεί που ξέρεις και εκεί που φαντάζεσαι και εκεί που δεν θέλεις. 

Νο.1 τραγούδι στη blacklist: My Immortal – Evanescence. Μπρρρρρ! 

6. Ελαχιστοποίησε το Μαύρο. Λιγότερα μαύρα ρούχα, μαύρα λουλούδια και μαύρη μου έχεις κάνει τη ζωή. 

Φωτεινή εξαίρεση στον κανόνα: Το Black των Pearl Jam. 

7. Κανόνες.

Rule no.1 about bad karma: You do not talk about bad karma. 

Rule no.2 about bad karma: You DO NOT talk about bad karma. 

Σε παρακαλώ κακό κάρμα ας μη γυρίσω στην επόμενη ζωή σαν κασέρι ΦΙΝΑ-βάλε Φίνα, φτηνή απομίμηση του Milner. Ε σε παρακαλώ.

**Η άχρηστη πληροφορία της ημέρας για των δώρων το αληθές:

Στην Πολυνησία, δώρα προσφέρονταν σε διάφορες περιπτώσεις όπως γάμος, γέννηση, κηδεία, κόρη στην εφηβεία κτλ. Ό,τι δώρο δεχόσουν έπρεπε να το «ανταποδώσεις» γιατί ήταν άρρηκτα συνδεδεμένο με έννοιες όπως τιμή, status και mana. Το mana ήταν πηγή πνευματικής ευημερίας και «κατοικούσε» στους ανθρώπους, στα ζώα και στα άψυχα αντικείμενα. 

Στους Maori, τα δώρα τύπου tonga (σχετικά με την ακίνητη περιουσία) έπρεπε να τα ανταποδώσεις γιατί ήταν συνδεμένα με τη γη, τους προγόνους, τη φυλή, την οικογένεια και το άτομο ενώ μέσω αυτών μπορούσε κάποιος να κερδίσει mana, δηλαδή πνευματική ευημερία. 

Και αυτό γιατί κάθε δώρο τύπου tonga ήταν εμψυχωμένο από την προσωπική ουσία του φυσικού ιδιοκτήτη και από τα πνεύματα των προγόνων του, a.k.a. the hau. Υπήρχε λοιπόν στα δώρα μια δύναμη που υποχρέωνε τον δωρολήπτη να τα ανταποδώσει γιατί έφεραν προσωπικά στοιχεία προέλευσης ακόμη και όταν αυτά είχαν πλέον προσφερθεί. Σε κάθε αντίθετη περίπτωση, το hau αποτελούσε μια συνεχή απειλή εναντίον του δωρολήπτη, την παρουσία, μέσω της προσωπικής ουσίας, του φυσικού ιδιοκτήτη στη ζωή του. 

Το Facebook μου έβγαλε τη χολή.

Δεν με νοιάζει. Απλά δεν με νοιάζει. Δεν με νοιάζει αν είσαι σπίτι, δεν με νοιάζει αν είσαι έξω, δεν με νοιάζει που ξύπνησες και έχεις κέφια και στέλνεις τις καλημέρες σου στον κόσμο (δηλαδή πως την έχεις δει ο Αυτιάς του facebook), δεν με νοιάζουν τα ψαγμένα ρητά που βρήκες κατόπιν search στο google: quotes to impress, δεν με νοιάζει που σε παράτησε ο γκόμενος/α και έχεις τα down σου, δεν με νοιάζει που το status που συνοδεύεται από την φράση «και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε», δεν με νοιάζει το πόσο τρελάκιας μπορεί εσύ και η παρέα σου να είστε, δεν με νοιάζει τι έφαγες το μεσημέρι, δεν με νοιάζει πού είσαι αυτή τη στιγμή ή που θα πας, δεν με νοιάζει το πόσο μαγική θα είναι η θεατρική βραδιά με τα παραδοσιακά κλαπατσίμπαλα, δεν με νοιάζει που πανηγυρίζεις για την απαγόρευση του καπνίσματος στους δημόσιους χώρους, δεν με νοιάζει το κήρυγμα που κάνεις περί πολιτισμού και συνθήκων ζωής στην πόλη, δεν με νοιάζει που προτρέπεις τους φίλους σου να τηλεφωνούν στο 1142 και να καρφώνουν τους καπνιστές, δεν με νοιάζει η πολιτική σου καμπάνια, δεν με νοιάζει που δεν σε νοιάζουν αυτά που γράφω.

Σε καμία περίπτωση δεν βγάζω τον κώλο μου απ’έξω. Είμαι και εγώ εθισμένη, δηλαδή θα ξυπνήσω το πρωί θα ανοίξω το ρημάδι και θα ενημερωθώ για τις κινήσεις των φίλων, θα περιμένω υπομονετικά για like, θα κάνω status update, θα στείλω τα μηνυματάκια μου μέσω τραγουδιών, θα σχολιάσω, θα ανεβάσω φωτογραφίες, θα κάνω και λίγο stalking, θα χάσω πολύτιμο χρόνο και εν ολίγοις θα σαπίσω.    

Αλλά θα ξενερώσω απίστευτα αν αυτός είναι από αυτούς. Αν ανανεώνει status ανά 1 ώρα, αν ανεβάζει τραγούδια με συχνότητα ραδιοφωνικού παραγωγού, αν έχει πάνω από 1,000 φίλους και πάει λέγοντας. Πρώτον, αν μου φανερώνεις που είσαι τότε δεν πρόκειται ποτέ να έρθω «τυχαία» στο μέρος για να σε συναντήσω (άσε που μπορεί να είναι έμμεσο ερωτικό κάλεσμα και για άλλες δέκα), δεύτερον, μου χαλάς τη φάση όταν μου αποκαλύπτεις περισσότερα από όσα θα ήθελα να ξέρω, τρίτον, μη μας τα σπας με τα video uploads από τραγούδια που τα ξέρουμε όλοι.

Όμως, σε ευχαριστώ που είσαι από τους άλλους ή μάλλον ήμουν σίγουρη ότι θα είσαι από τους άλλους.

(Το επόμενο post θα αργήσει γιατί θα πρέπει να μπω για επέμβαση στη χολή. Την ξετίναξα σήμερα.)

Ησυχία

Στο προηγούμενο post διαλαλούσα περίτρανα ότι βρήκα την ψυχική ηρεμία. Όχι, δεν την έχασα απλά τώρα συνοδεύεται από μια απίστευτη ησυχία. Ησυχία στο σπίτι, ησυχία στον τόνο της φωνής, ησυχία στο εγγύς περιβάλλον, ησυχία στους φίλους, ησυχία στα επαγγελματικά, ησυχία στην πρωτεύουσα, ησυχία σε διάφορες άλλες πόλεις του κόσμου, ησυχία στο κινητό, ησυχία στο gmail, ησυχία στη διάθεση.

Σσσσσ.... κοιμάται ο κόσμος. Μη ξυπνήσουμε και κανέναν.

Βιομηχανία ελεύθερου χρόνου 

10 βήματα για την επίτευξη μεγαλύτερου κέρδους

1. Ξύπνα αργά. Γύρω στις 12 με 1 το μεσημέρι.

Κέρδος: Μένεις λιγότερες ώρες ξύπνιος και χωρίς ενοχικά σύνδρομα.

2.  2. Ξόδεψε ατελείωτες ώρες σε σάιτ ανεύρεσης εργασίας (p.s. το kariera.gr είναι γτπ και το skywalker.gr αγκδ – άντε για καμιά δουλειά). Αφού τελειώσεις από τα εγχώρια πιάσε τα ιντερνάσιοναλ σάιτ. Στείλε αβέρτα βιογραφικά, διαμορφωμένα κατάλληλα μαζί με cover letters και κάθε άλλο είδος επισημότητας και πρωτοκόλλου.

Κέρδος: Νιώθεις λιγότερο κοπρόσκυλο.

3.  3. Ενημέρωσε τον περίγυρο ότι ψάχνεις. Δεν υπάρχει περίπτωση να τσιμπήσει κανένας γιατί το ποσοστό ανέβηκε στο 15%

Κέρδος: Κοιμήσου εσύ και η τύχη σου δουλεύει.

4.  4. A simple plan. Σχεδιάσε ένα απλό σχέδιο για την αντιμετώπιση της κατάστασης. Όρισε deadlines και milestones. Όταν το workpackage φτάσει στο τέλος του, πέρασε στο επόμενο. Workpackage b ή αλλιώς plan B.

Κέρδος: Το παίζεις αποφασισμένος και συνειδητοποιημένος.

5.  5. Plan B. Όσο και αν δε θες να το παραδεχτείς, face it, αυτό είναι το σχέδιο που θα ακολουθήσεις στο τέλος.

Κέρδος: Μην ανησυχείς για τίποτα μεγάλε. 

6.  6. Ξεκίνα κάποιο είδος δραστηριότητας. Αυτό θυμίζει λίγο τους χωρισμένους, ειδικά αν το συνδυάσεις με το κάνε μια αλλαγή στην εξωτερική σου εμφάνιση.

Κέρδος: Για σένα νοιάσου και γυμνάσου.

7.  7. Οργάνωσε ταξίδια. Virtual ταξίδια τα οποία δεν θα κάνεις σύντομα.

Κέρδος: DIY

8.  8. Δες πολλές ταινίες και sitcoms.

Κέρδος: Γλιτώνεις την ελληνική λιβελόραση.

9.  9. Φέρε τα ταξίδια και τις ταινίες στο σπίτι σου.  Αν βλέπεις αμερικανιές, αγόρασε καφέ starbucks, muffins, marshmellows, φάε macdonalds πήγαινε βόλτα στο public και προσποιήσου ότι είναι το barnes and nobles. Αν βλέπεις τους αγγλάρες, φτιάξε custard, πιες τσάι με γάλα και πολλές μπύρες, δες και άλλο Ken Loach.

Κέρδος: Η εικονική πραγματικότητα.

1010. Βγες έξω (το κατά δύναμιν).

Κέρδος: Ποτό χωρίς ακόμα ένα τσιγάρο.

Ήρθε η ώρα να πας για ύπνο. It’s been a long day. Πιάσε τη γωνίτσα σου και μουρμούρισε σε όλους αυτούς που σου κάνουν παράπονα «ενοχλώ κανέναν; αφήστε με στην ησυχία μου».

Είσαι ο κυρίαρχος του παιχνιδιού.

Σαν το Αλάτι

Και ήρθε και αυτό το καλοκαίρι, και διακοπές πήγαμε, και παγωτά φάγαμε, και ντόνατ μπουκώσαμε, και τα  φορέματά μας βάλαμε, και τις κορδελίτσες λανσάραμε, και μπύρες ήπιαμε, και τη θάλασσα χαρήκαμε, και καθαρό αέρα αναπνεύσαμε, και την ψυχική  μας ηρεμία βρήκαμε προς το τέλος Αυγούστου – για πόσο δεν ξέρω αλλά μέχρι τώρα δε δείχνει να φτουράει. Καλά πάμε.

Και μετά τι; Ε μετά μπήκε ο Σεπτέμβρης και τα χάλασε όλα σου λέει. Ε όχι ακόμα τουλάχιστον.

Δεν ξέρω τι θα έκανα χωρίς αυτούς. Όταν είμαστε μαζί σιχαίνομαι τη χιλιομετρική απόσταση που μας χωρίζει. Όταν είμαστε μαζί, μου αρέσει που έχουν πάντα καρπούζι στο ψυγείο. Όταν είμαστε μαζί, θα τους υποσχεθώ ότι θα μάθω να οδηγώ. Όταν είμαστε μαζί, ξέρω ότι είναι πάντα εκεί.

Δεν ξέρω τι θα έκανα χωρίς αυτές. Όταν είμαστε μαζί, θα κατακτήσουμε όλο το κόσμο. Όταν είμαστε μαζί, θα τις αφήσω να κοιμηθούν μαζί μου - χωρίς πολλές αγκαλιές – ανωμαλάρες. Όταν είμαστε μαζί, θα τις αφήσω να μπουν στον υπολογιστή μου. Όταν είμαστε μαζί, θα τις  ζουμπήξω την τελευταία ζουμπηξιά του κέτσαπ.

Ξέρω τι θα έκανα χωρίς αυτόν. Όταν είμαστε μαζί, θα ήθελα να βρίσκεται αλλού. Όταν είμαστε μαζί, θα ήθελα να είναι κάποιος άλλος. Όταν είμαστε μαζί, θα ήθελα να βρίσκομαι στο κάπου αλλού με τον κάποιον άλλο.

Όλα αυτά τόσο απλά και κακογραμμένα.  

Αλάτι. Σε αγαπώ σαν το αλάτι.

Η Ιστορία της Χαμένης Μούτζας

Μεγαλώνοντας, έχω φτάσει ήδη τα 28 και χωρίς σημαντικά επιτεύγματα στη ζωή μου. Συγκεκριμένα, αναφέρομαι στο ότι δεν κέρδισα το Νόμπελ που τόσο ήθελα μικρή, για την τελετή της απονομής του οποίου έχω χάσει πολλές ώρες πολύτιμου ύπνου στην ευαίσθητη περίοδο της εφηβείας μου, φανταζόμενη εμένα πάνω στο βήμα να ευχαριστώ την οικογένεια μου, τους φίλους μου και γενικότερα όλον το ντουνιά που με βοήθησε να ανακαλύψω το φάρμακο κατά της καούρας μετά από κατανάλωση μεγάλης ποσότητας καυτερής πιπεριάς και φυσικά από κάτω ο λαουτζίκος (συμπεριλαμβανομένης και της επιστημονικής κοινότητας) συγκινημένος να χειροκροτάει δυνατά.

Όμως δεν είναι ένα συνηθισμένο χειροκρότημα..Βεβαίως και δεν είναι ένα συνηθισμένο χειροκρότημα! Είναι αυτό το χειροκρότημα που σταδιακά σε παθιάζει και νιώθεις ότι δεν σου φτάνει ο ήχος του αλαλαγμού των χεριών για να αποδώσεις σωστά αυτό που νιώθεις. Το φαντάζομαι κάτι σαν ένα χειροκρότημα ίσον χίλιες και βάλε ευγνωμοσύνες (αν μπορούν αυτές να μετρηθούν)..πως λέμε μια εικόνα χίλιες λέξεις. Κάπως έτσι. Τώρα θα μου πεις ότι τόσος μπελάς για το φάρμακο κατά της καούρας μετά από κατανάλωση μεγάλης ποσότητας καυτερής πιπεριάς? Ναι ρε, δικό μου ήταν το όνειρο, δικοί μου και οι κομπάρσοι και θα κάνουν ότι τους λέω εγώ.

Τέλοσπαντων, που λέτε αυτό το όνειρο μας άφησε εδώ και καιρό τώρα διότι συνειδητοποίησα ότι με ένα – δύο Tums η καούρα περνάει μέσα σε ένα μισάωρο. Ήταν εκείνο το ταξίδι στην Αμερική που μου γκρέμισε τα όνειρα. Γυρίσαμε πίσω στην Ελλάδα με δεκάδες μπουκάλια Τums..Tums με γεύση exotic fruits, tums με γεύση φράουλας, tums σκέτα..Εν ολίγοις: Tums για όλα τα γούστα!

Τι να απέγινε εκείνο το κορίτσι που ήθελε να πάρει το Νόμπελ;

Το κορίτσι λοιπόν μεγαλώνοντας, νομίζω ότι αρχίζει και βρωμάει ολοένα και περισσότερο αντίδραση.

Ποτέ δεν ήμουν αντιδραστικό παιδί όπως λέει και η μαμά μου.

- Thank God, all of you were really good children!

Δεν είχα έντονη εφηβεία, δεν συνήθιζα να ντύνομαι στα μαύρα, να διαβάζω μαρξ, ντάριο φω (sic!) κτλ κτλ . Θα μπορούσα να συνεχίσω τη λίστα με άλλα τέτοια στερεότυπα αλλά από κίνδυνο να κατηγορηθώ, θα σταματήσω. Το μόνο που με ενδιέφερε ήταν να είμαι στην ώρα μου για την καθημερινή προπόνηση volley, να παίξω βασική στον αγώνα της Κυριακής με τον Α.Σ. Ναύαρχο Βότση, να κάνω επιτέλους μια υποδοχή της προκοπής ώστε να μην καταλήξει η μπάλα στις κερκίδες και άντε βαριά βαριά να με στείλει η ομάδα στο κλιμάκιο. Για την Εθνική Ελλάδος ούτε λόγος – δεν με έπαιρνε..λόγω ύψους και μόνο μη φανταστείτε.

Αφού το volley μας τελείωσε νωρίς, δεν ήμουν και μεγάλο ταλέντο η αλήθεια είναι, το Νόμπελ πάει το πήρε άλλος, τελευταία αποφάσισα να αλλάξω τον κόσμο μέσω της εξάσκησης στις μούτζες και συγκεκριμένα στις αεριωθούμενες μούτζες, αυτές δηλαδή που ο παραλήπτης δεν τις καταλαβαίνει καν.

Η μούτζα λοιπόν είτε έχει αεριωθούμενη είτε εμφατική μορφή αποτελεί μια δήλωση. Μια δήλωση απέναντι σε αυτό που δεν μπορείς να αλλάξεις αλλά επιλέγεις τελικά να μην επικροτείς έστω και σιωπηλά με τη φυσική σου παρουσία.

Η αλήθεια είναι ότι σε όσους δεν αρέσουν οι καυγάδες, οι φωνές και οι εντάσεις η αεριωθούμενη μούτζα μπορεί να αποτελέσει έναν από τους καλύτερους τρόπους αντίδρασης σε όλα αυτά που καθημερινά μας ενοχλούν και συγκεκριμένα αναφέρομαι σε απαράδεκτες συμπεριφορές ανθρώπων τόσο σε διαπροσωπικό όσο σε επαγγελματικό και ευρύτερα κοινωνικό επίπεδο. Μπορεί να ακούγεται ρομαντικό, αφελές και ηλίθιο αλλά με αυτόν τον τρόπο ίσως και να αλλάξει ο κόσμος γιατί τελικά η εσωτερική συνειδητοποίηση ότι η χ,ψ,ω,/ χ=3, 2χ=1 άρα χ=;, συμπεριφορά αξίζει μούτζα είναι ανεκτίμητης αξίας. Ξύπνα ρε!

Έτσι λοιπόν, αεριωθούμενη (πάντα) μούτζα στην αγενέστατη υπάλληλο σε δημόσια υπηρεσία, μούτζα σε όλους που νομίζουν ότι θαμπωνόμαστε από την μούρη που μας πουλάνε, μούτζα σε όλους τους ανίκανους που τους έχει δοθεί χαριστικά εξουσία και δεν μπορούν να την διαχειριστούν, μούτζα και σε εμένα που αφήνω εκτεθειμένη την τσάντα μου από φόβο μην προσβάλω τον δίπλα μου, με αποτέλεσμα να μου έχουν κλέψει το πορτοφόλι 2 φορές μέσα σε έναν χρόνο.

Η χειρονομία της μούτζας είναι μια ευγενική πράξη του εαυτού σου προς την ανθρωπότητα.

Αυτά..Τρέχω να κάνω εξάσκηση στην εμφατική μούτζα «ΠΑΡΕ ΝΑ ‘ΧΕΙΣ!».

Κλείνω αυτό το μπίρι μπίρι βάζοντας ακόμα μια φορά στο youtube ένα τραγούδι το οποίο όσες φορές άκουσα σήμερα το βράδυ δεν έχω ακούσει ποτέ στη ζωή μου μέχρι τώρα.

.Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον, στο μέλλον που φτιάχνετε όπως θέλετε.

Γράμμα 2

Τις τελευταίες μέρες έχω κολλήσει με το FarmVille στο Facebook. Μπαίνω κάθε λίγο και λιγάκι να δω αν οι μελιτζάνες είναι έτοιμες, αν θέλουν άρμεγμα οι αγελάδες, αν κάνανε αυγά οι κότες, ποιο τρακτέρ είναι καλύτερο για να οργώσω το χωράφι. Με τους γείτονες αναταλλάζουμε επισκέψεις, μου ρίχνουν λίπασμα στο στάρι (μάλλον το FarmVille δεν είναι και πολύ fan των βιολογικών) και εγώ ως αντάλλαγμα τους χαρίζω ελιές, παίρνω ιδέες αν θα πρέπει να σπείρω βαμβάκι ή ρύζι. Και η ζωή συνεχίζεται χαρωπά στον κόσμο της αγροτιάς. Τι ωραία που είναι εκεί στο FarmVille…

Εντάξει θα πει κάποιος, μόδα είναι και το FarmVille και θα περάσει. Οk, δεκτό. Αυτό, όμως, που μου έχει κάνει εντύπωση είναι ότι όλο και περισσότεροι φίλοι και γνωστοί ονειρεύονται μια πραγματική φάρμα, με χώμα αληθινό. Ο ένας μιλάει για αμπέλια και βιολογικό κρασί στη Χαλκιδική, ο άλλος για εκτροφή αγριογούρουνων στα Ζαγοροχώρια και ο δείνα για κολλεκτίβα και εκμετάλλευση της αιολικής ενέργειας στο χωριό του στη Πελοπόννησο. Τι γίνεται ρε παιδιά; Από πότε μας έπιασε η ανάγκη για το ‘γύρισε στη φύση’, από πού ξεφύτρωσαν όλοι αυτοί οι επίδοξοι βουκόλοι; Είναι ακόμα μια τάση που μας κυνηγάει ή πραγματικά βαρεθήκαμε το τσιμέντο;

Όποτε ακούω κάποιον να λέει ‘Θα βγάζουμε το δικό μας λάδι’ ή ‘Θα πίνουμε το γάλα από την δικιά μας κατσίκα’ ή ‘Θα φτιάχνουμε γλυκό του κουταλιού από την κερασιά στην αυλή’ δεν μπορώ να μην χαμογελάω ειρωνικά από μέσα μου. Εντάξει, δεν θα τα ισοπεδώσω όλα, έχω έναν φίλο που άφησε την πόλη, έχει φυτέψει 100 ρίζες στο χωριό του, δηλώνει –και είναι- αγρότης και του αρέσει πολύ. Απλά, πριν πουλήσετε το Golf σας για να αγοράσετε αγροτικό θα εξομολογηθώ μια προσωπική εμπειρία.

Tο σπίτι μας έχει έναν υπέροχο κήπο. Δεν είναι μεγάλος αλλά έχει όλα τα καλά: λουλούδια, δεντράκια, θάμνους, αναριχώμενα,κρεμαστά, ξαπλωτά, ωραία πράγματα δηλαδή, μπόλικη πρασινάδα για να χαίρεται το μάτι σου. Στις αρχές, και μετά από πίεση της σπιτονοικυράς, βγήκα να κλαδέψω. Ήταν μια ηλιόλουστη Κυριακή, μπήκα στην αποθήκη,βρήκα ένα κλαδευτήρι και άρχισα να αυτοσχεδιάζω. Όταν μας επισκέφτηκε μετά από λίγες μέρες και βγήκε στον κήπο να δει τι είχα κάνει μου ανακοίνωσε ότι είχα κόψει ένα φυτό που το είχε φέρει από την Ιταλία και ότι το είχα κουτσουρέψει σε τέτοιο βαθμό που ήταν για ξερίζωμα και πέταμα. Κατόπιν, είχαμε μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση για το τι εστί μαραμένο και αφού καταλάβαμε ότι έχουμε διαφορετική οπτική επί του θέματος άρχισε να έρχεται μια φορά το τρίμηνο και να περιποιείται μόνη τα φυτά της.

Τώρα για να μεγαλώσουμε την εικόνα, ας υπενθυμίσουμε ότι επάγγελμα αγρότης σημαίνει: ζω στο χωριό το οποίο έχει μια πλατεία και ένα καφενείο, ξυπνάω στις 5 για να πάω στα ζώα, με τρώει η βροχή το χειμώνα και ο ήλιος το καλοκαίρι, το πιο κοντινό σινεμά είναι μισή ώρα μακριά (στην καλύτερη), κάθε επίσκεψη στο σπίτι είναι το πρώτο θέμα στην ατζέντα της κυρά-Γιαννούλας από απέναντι και λέξεις όπως μανικιούρ και ψηλοτάκουνα έχουν αχρηστευθεί.

Δεν θέλω να χαλάσω την όποια ρομαντική εικόνα έχει δημιουργήσει ο καθένας από εμάς για την επιστροφή στο χωριό, πολύ ωραίο ακούγεται και σίγουρα μας λείπει η επαφή με τη φύση αλλά όποιος ξέρει τι σημαίνει μπούρλιασμα ας σηκώσει το χέρι.

Run to Collect - Εισιτήρια

Κανονικά θα έπρεπε να αρχίσω αυτό το ποστ με το γνωστό ποιήμα του Καβάφη: να εύχεσαι να είναι μακρύς ο δρόμος..Αλλά δε θα ξεκινήσω έτσι. Το έχουμε κάνει τσίχλα το συγκεκριμένο ποίημα. Κατήντησε τσιτάτο, λέξη που μου την έμαθαν πριν περίπου 3 μήνες και την οποία νόμιζα πως έλεγε η Βανδή στο νέο της χιτ. Όμως, καλά λέω εγώ ότι έχω πρόβλημα με τα αυτιά μου και άσε το γιατρό του ΙΚΑ να συνεχίζει να λύνει το sudoku του. Σημείωση η Βανδή τραγουδάει το «Κορίτσι Πράγμα» και όχι το «Όχι τσιτάτα».

Αγαπώ τα εισιτήρια όπως άλλοι αγαπούν τα γραμματόστημα. Λεωφορεία, ηλεκτρικοί, μετρά, τρένα, αεροπλάνα, κτελ-ια, συναυλίες, αγώνες, events, ψευτο-events βρίσκονται καρφιτσωμένα σε ένα χάρτη που με τη σειρά του βρίσκεται καρφιτσωμένος σε ένα πίνακα σημειώσεων από φελλό. Αν κάτσεις κι ασχοληθείς λιγάκι βέβαια θα διαπιστώσεις ότι είμαι αγεωγράφητη. Το εισιτήριο της Disneyland βρίσκεται στη μέση του Ατλαντικού και όχι στο Παρίσι, τα travelcards του Λονδίνου μετατοπίστηκαν στην Αίγυπτο, τα day passes της Βοστόνης κάπου στο Μεξικό μαζί με τους κομπανιέρος. Ά, και κάπου στο Νότιο Πόλο κρέμεται μια αφρολέξ καρδούλα με χρυσόσκονη. Τα υπόλοιπα τα άφησα στη Μύκονο για να τα βρει η Έφη Σαρρή. 

Σε ορισμένα γράφω από πίσω πού πήγαινα, από πού ερχόμουν, τι έγινε, τι δεν έγινε, τι αποφάσεις πήρα, τι αποφάσεις δεν πήρα. Ποτέ μα ποτέ όμως δεν γράφω τι αποφάσεις θα έπρεπε να είχα τηρήσει κατόπιν εορτής, γιατί το αυτό λέει ότι ο δρόμος είναι στρωμένος με ροδοπέταλα και όχι με εισιτήρια! (Μου φαίνεται πως το φυτοβιβλίο που κρατούσαμε μικροί θα ήταν πιο χρήσιμο - πρώτη μούρη στην πρώτη σελίδα το φύλλο του φίκου βενιαμίν = σταθερή αξία). 

Τα εισιτήρια έχουν κάνει κλίκες μεταξύ τους. Τα χειρότερα είναι της Ευρώπης που έχουν μια δόση εστέτ σνομπισμού, μετά ακολουθούν της Αμερικής που φωνάζουν λες και βρίσκονται συνέχεια σε roller-coster και τέλος της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης που ενώ θέλουν να παραταχθούν ενωμένα απέναντι στον εχθρό ακόμα παλεύουν για να βρουν μια καθολική ορολογία για το σουβλάκι, το πατημένο σάντουιτς, το τοστ, το τοστ σε ψωμί καρβέλι, το τοστ σε ψωμί τετράγωνο, τη βόμβα μολότωφ, τη μπουγάτσα με στουπί και πάει λέγοντας.

Άλλα πάλι έχουν αναπτύξει σχέσεις - στενές σχέσεις, ξέρετε από αυτές που κοιμούνται πάνω στα χείλη σου τα καλοκαιρινά βράδια. Απάτριδες οι περισσότερες, βρίσκονται ακόμη στο μετέωρο των εκάστοτε διαδρομών και συνήθως τις συναντάς στα lost and found των σταθμών των τρένων, των ΚΤΕΛ, ενίοτε και των αεροδρομίων. Αυτή η σχέση έρωτα μεταξύ διαφόρων πόλεων του κόσμου, ο έρωτας από απόσταση, που όλα τα διαστρεβλώνει, τα μεγενθύνει, τα δραματοποιεί. Σαν το τραγούδι "αδιάκοπα" του Φοίβου Δεληβοριά, ύμνος αγάπης για τους απάτριδες έρωτες.

ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΕΙ ΑΥΤΗ Η ΒΑΛΙΤΣΑ;

Η συγκεκριμένη βαλίτσα (photo by Ilias Madouros) μάλλον θα παραμείνει στo Άνω Πωγώνι, όμως η άλλη βαλίτσα θα συνεχίζει να κυκλοφορεί, να μην τηρεί τις αποφάσεις, να αποθηκεύει εισιτήρια στο μπροστινό τσεπάκι, να τυλίγει κρασιά με εφημερίδες για να μη σπάσουν και να μην δέχεται να επωμιστεί έξτρα βάρος από το πιστολάκι για τα μαλλιά. Δεν χωράει λέμε! Απάτριδη βαλίτσα στο μετέωρο της διαδρομής, χαμένη στα lost and found του αεροδρομίου.

Βέβαια, δεν ξέρω πού θα πάει αλλά σίγουρα ξέρω πού θα καταλήξει στο τέλος. Στο σπίτι. Home is where your pillow and blankie are.

Κάτι και να σου τη σπάει

Μεσολάβησαν κάτι ταξίδια Αθήνα, Κωνσταντινούπολη, πάλι Αθήνα, ένα Κτελ προς Θεσσαλονίκη (somebody shoot me), 1 μέρα για να τακτοποιήσω τα ρούχα μου στη ντουλάπα, 3 skype calls εξαιρετικής πίεσης από την pass on the microphone που βρίσκεται στην Αγγλία, 1 επικριτικό νεύμα των φίλων μου και τώρα ήρθε η ώρα για την απαραίτητη αποκωδικοποίηση.

Toothpaste remains (ας ακούσω το misery loves company της Μonika 15 φορές μπας και συγκεντρωθώ να γράψω κάτι).

Πόσο πολύ μου τη σπάνε τα άσπρα κατακάθια της οδοντόκρεμας γύρω από το στόμα. Το χειρότερο είναι ότι το καταλαβαίνεις κάπως αργά, όταν δηλαδή έχεις βουρτσίσει τα δοντάκια σου σαν καλό παιδί, έχεις ξεβαφτεί, έχεις πλύνει το πρόσωπό σου, έχεις χτενίσει τα μαλλάκια σου και απλά ρίχνεις μια τελευταία ματιά στον καθρέφτη του μπάνιου πριν πας βουρ για ύπνο (χμ...για να δω αυτό το σπυράκι που έβγαλα προχτές).

Επίσης, μπορεί να μου απαντήσει κάποιος γιατί όλες οι οδοντόκρεμες να έχουν μέσα βότανα, μαντζούνια, aloe vera και τον υπόλοιπο συφερτό; Γιατί όλες αυτές να μου καίνε τη γλώσσα; Κάποιες φορές που αγόρασα από τις άλλες (τις καλές) με γεύση πορτοκάλι, οι συγκάτοικοι μου με έκραξαν και από τότε δεν παίρνω εξοδόχαρτο για να πάω σούπερ μάρκετ μόνη μου (ολιγαρχία μέσα στο ίδιο μου το σπίτι -«εσύ που είσαι μωρό παιδί να αγοράζεις ό,τι θες αλλά εμείς οι ενήλικες προτιμούμε αυτές με τη τσουκνίδα - herbs yeah!)

Τα απομεινάρια της οδοντόκρεμας – a.k.a. toothpaste remains – είναι κάτι σαν τα κουσούρια που προστίθενται στο χαρακτήρα μας μέρα με τη μέρα και που φαίνονται σε βάθος χρόνου όχι μόνο σε εμάς αλλά και στους υπόλοιπους της παρέας (καλέ από πότε αυτός σταμάτησε να πηγαίνει σινεμά? Ααα, από τότε που ήταν για μεταπτυχιακό στην Ολλανδία και τα βράδια κατέβαζε και έβλεπε ταινίες μόνος του το έχει συνδυάσει με μιζέρια και δεν θέλει!).

Μάλιστα...είναι αυτές οι ini, mini, miny, mo μικρές (ίσως και μεγάλες αν εθελοτυφλείς), νέες αλλά και θαμμένες λεπτομέρειες της υπόλοιπης ζωής σου που βγαίνουν στην επιφάνεια (φτου ξελευθερία ή φτου και βγαίνω) σταδιακά με το πέρασμα του χρόνου.

Άλλα τελικά τώρα που το ξανασκέφτομαι πιο πολύ μου τη σπάει που στάζουν τα μαλλιά όταν βγαίνεις από το ντους .. και κάπως έτσι έρχεται να με αποτελειώσει ο χαρακτηρισμός του the dearest among the most dearest, Elias, ότι οδεύω ολοταχώς προς την εμμηνόπαυση.

Toothpaste remains λοιπόν..Αυτό που μας κάνει να διαφέρουμε και να αφήνουμε το δικό μας αποτύπωμά μας σε καταστάσεις αλλά και το ένα και το αυτό (βεεεέβαιαα) αποτύπωμα που αφήνουν αυτές σε εμάς.

Άντε γειά! Ο κόσμος βασίζεται στο χάος και εγώ θα τον διασχίσω χωρίς να ψάχνω για λογική συνέχεια αλλά πρώτα θα πρέπει να στεγνώσω τα μαλλιά μου.

Γράμμα 1

Toothpaste remains… Χμμ… Και ξανά χμμ… Αλλά ας το πάρουμε από την αρχή. Μια μέρα μου συνέβη κάτι και ήθελα να το μοιραστώ με κάποιον.Τελικά αποφάσισα να το γράψω στο χαρτί. Το έγραψα και το άφησα στην άκρη. Από τότε έχουν περάσει 4 χρόνια, πολλά έχουν συμβεί και το desktop γέμισε με word documents. Με την κολοκυθόπιτα είμαστε χρόνια φίλες, ήξερα ότι είχε και αυτή μια καούρα με το γράψιμο αλλά ποτέ δεν το πήραμε στα σοβαρά, μέχρι που μου είπε ότι έκανε ένα blog. Μου άρεσε το τόλμημα και έτσι αποφασίσαμε να το συνεχίσουμε μαζί. Ο τίτλος του blog ήταν ήδη εκεί και τώρα εγώ καλούμαι να πω τί λαμπάκια ανάβουν όταν ακούω την φράση Toothpaste remains. Χμμ… Σαν να βρίσκομαι στο Λύκειο πάλι.

Σε πρώτο επίπεδο μου έρχονται στο μυαλό σάλια και άσπρη αφρώδης οδοντόκρεμα στο νιπτήρα, δίπλα στην τρύπα (γιατί για εκεί στοχεύαμε). Σε δεύτερο επίπεδο κάτι Αμερικάνικες ταινίες που ο πρωταγωνιστής αφού βουρτσίσει τα δόντια του,φτύνει την οδοντόκρεμα και χωρίς να ξεπλύνει το στόμα του σκουπίζει με την πετσέτα τα toothpaste remains γύρω από τα χείλια και το πηγούνι. Σε τρίτο επίπεδο ότι άμα πιάσω αυτόν που αφήνει υπολείμματα οδοντόκρεμας στην λεκάνη, θα τον βάλω να τα φάει τον παλιοβρωμιάρη!

Τώρα, για να σοβαρευτούμε και λίγο, σε μερικά επίπεδα παραπάνω το toothpaste remains είναι μια πολύ προσωπική υπόθεση. Ας λάβουμε ως δεδομένο ότι το βούρτισμα των δοντιών είναι μια σημαντική περίοδος της ζωής μας, ένας άνθρωπος που αγαπήσαμε, ένα κομβικό σημείο. Η τριβή της οδοντόβουρτσας με τα δόντια και οι κινήσεις των χεριών είναι ο χρόνος που μας έδεσε, τα όνειρα που κάναμε και τα χέρια που δώσαμε. Κι έρχεται εκείνη η στιγμή που πονάνε τα ούλα από το πολύ τρίψε-τρίψε και ο αγκώνας από το πολύ πάνω-κάτω. Κι έρχεται εκείνη η στιγμή που καταλαβαίνεις ότι αυτό που έχεις μέσα στο στόμα σου πρέπει να φτύσεις γιατί πολύ απλά έχει έρθει η ώρα να το φτύσεις, τα δόντια έχουν πλυθεί, η δουλειά έχει γίνει, φτύστο και τελείωνε. Μετά; Tι γίνεται όμως μετά; 

Αν θέλεις μπορείς να ρίξεις λίγο νερό και ύστερα να κάτσεις στο πάτωμα της τουαλέτας, στα κρύα πλακάκια και με το βλέμμα του χαζού να κοιτάς το καλοριφέρ απέναντί σου και να ακούς το νερό που κυλάει στους σωλήνες. Μπορείς να βάλεις και τα κλάμματα που δεν υπάρχει τίποτα πια, δεν σε βλέπει κανείς, μην ντρέπεσαι. Αν θέλεις μπορείς να καθαρίσεις με μανία την λεκάνη, να επιμείνεις, ξανά, πάρε και το σφουγγάρι και την χλωρίνη, λίγο πιο δεξιά, εκεί καλά είσαι, φτάνει τώρα, άστραψε, και να πας για ύπνο. Αν θέλεις μπορείς και να τα αφήσεις εκεί για να τα δεις όταν θα πλύνεις τα μούτρα σου το πρωί και όταν θα πλύνεις τα χέρια σου το μεσημέρι και ξανά το βράδυ και ξανά το επόμενο πρωί και πάει λέγοντας.

Toothpaste remains… Είπαμε, είναι προσωπική υπόθεση. Είναι του καθενός ο ψυχισμός, του καθενός η κοσμοθεωρία, είναι συζητήσεις επί συζητήσεων, είναι του καθενός επιλογή. Για κάποιον είναι αηδιαστικά και για κάποιον είναι μνήμες.